Wewnętrzne forum NAJLEPSZEJSZEJ Grupy D.

Wewnętrzne forum NAJLEPSZEJSZEJ Grupy D. http://www.grupa-d.pun.pl pl http://backend.userland.com/rss Socjometria - Herzberg http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=29#p29 29@http://www.grupa-d.pun.pl Czwartek 22 StyczeĹ Czwartek 22 StyczeĹ http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=28#p28 28@http://www.grupa-d.pun.pl Czwartek 22 StyczeĹ Czwartek 22 StyczeĹ http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=27#p27 27@http://www.grupa-d.pun.pl Âroda 21 StyczeĹ Âroda 21 StyczeĹ Socjometria - Herzberg http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=26#p26 26@http://www.grupa-d.pun.pl Âroda 21 StyczeĹ Âroda 21 StyczeĹ angielski http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=25#p25 25@http://www.grupa-d.pun.pl A SATURDAY AFTERNOON

slightly – odrobinę
porter – tragarz
ordinary – zwyczajny
wealthy – bogaty, zamożny
main – główny
imposing – imponujący
superb – pierwszorzędny
ornamental – ozdobny
surrounding – otaczający
flowerbed – klomb
beside – obok
research – badania
thank you very much indeed – dziękuję bardzo
looking forward – oczekiwać z niecierpliwością
impressed – wywierać, imponować
informal – swobodny
withdrawn – zamknięty w sobie
seemed – wydawać się
kept locked up –
mild-mannered – umiarkowane zachowanie
fellow – facet, gość
plenty – pełno
opportunities – okazje/możliwości
received – otrzymać
insane – chory umysłowo
persuaded – przekonywać
suppose – przypuszczać
unkind – niegrzecznie, nieżyczliwie
expected – spodziewać się, oczekiwać
lounge – salon
drive towards – kierować się ku czemuś
whistling cheerfully – gwizdać radośnie
above – powyżej
several – kilka
thick – gęste]]> Wtorek 20 StyczeĹ Wtorek 20 StyczeĹ http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=24#p24 24@http://www.grupa-d.pun.pl Niedziela 18 StyczeĹ Niedziela 18 StyczeĹ http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=23#p23 23@http://www.grupa-d.pun.pl Sobota 17 StyczeĹ Sobota 17 StyczeĹ http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=22#p22 22@http://www.grupa-d.pun.pl
Socjologia jest nauką praktyczną. Zajmuje się badaniami empirycznymi. Muszą być oparte na koncepcjach teoretycznych. Socjologia zajmuje się społecznymi aspektami wychowania. By badania były użyteczne musza mieć charakter racjonalny.

Teoretyczne podstawy socjologiczne:
1)neopozytywizm- jest to najstarsza koncepcja. Początek bierze z wczesnego rozwoju nauk, sięga czasów Comta XIX wiek. Cechy:
-empiryzm, który zakłada, że tylko taka wiedza o świecie jest wartościowa, która pochodzi z badań
-pozytywizm- uznaje tylko taką wiedzę o społeczeństwie, która dotyczy konkretnych faktów
-fizykalizm- w badaniach socjologicznych dąży się do zbierania informacji, które mają wymierny charakter, namacalny
Neopozytywizm długo był podstawą badań.
Tezy:
-zjawiska społeczne podlegają takim samym prawom jak inne, np. przyrodnicze, nie ma różnic w ich powstawaniu
-nie ma różnic między naukami humanistycznymi a innymi
-przyjmuje subiektywne aspekty zjawisk społecznych na podstawie ich zewnętrznych przejawów, analizy, powinny mieć ścisły, matematyczny charakter
-zjawisko społeczne badacz powinien kwantyfikować, sprowadzać do postaci zmierzalnej
-definicje pojęć, którymi posługuje się socjolog powinny być bardzo konkretne i mieć jednoznaczny charakter
Wady:
-irracjonalne dążenie, by procesy społeczne doprowadzić do niezbyt normalnej postaci (zważalność, mierzalność)
2)behawioryzm- koncepcja psychologiczna, każde zjawisko, zachowanie człowieka, również społeczne, ma określoną przyczynę. Podstawą badań tej koncepcji jest schemat, gdzie każda reakcja ma swoją przyczynę:
B (bodziec) > R (reakcja)
Oparcie badań na tej koncepcji zawężało ich zakres, bo nie zawsze można ustalić, co leżało u źródła danego zachowania. Była jednak szeroko stosowana.
Założenia:
-przedmiotem badań socjologii są zachowania ludzkie, które zachodzą w określonej sytuacji społecznej, która ma złożony charakter, bo uczestniczy w niej większa liczba osób,
-zachowania ludzkie można rozumieć wtedy, gdy znamy jego strukturę i obserwujemy to zachowanie w warunkach naturalnych, ale i też eksperymentalnych
-o różnych zachowaniach człowieka najlepiej informuje postawa człowieka, czyli jego stosunek do różnych obiektów rzeczywistości społecznej
-psychologa interesuje postawa w rozumieniu dyspozycji psychicznej do określonych zachowań (rodzaj emocji), socjologa interesuje postawa w rozumieniu konkretnych zachowań jednostki wobec określonych przedmiotów
-socjolog badając zachowanie ludzi nie musi badać wszystkich członków grupy, może ograniczyć się do wybranych jednostek, czyli do reprezentacji tej zbiorowości
3)orientacja analityczna- zwana humanistyczną lub rozumiejącą. Istota jej było dążenie do rozumienia istoty zachowań człowieka (pojedynczego lub zbiorowości). Jej twórcą był Thomas. Badano dlaczego w tych samych sytuacjach ludzie różnie się zachowują. Ważne jest dokładne poznanie sytuacji społecznej, z którą wiąże się poznanie sytuacji ludzkiej, miało to ułatwić zrozumienie mechanizmów reakcji. Badano postawy wobec określonych przedmiotów rzeczywistości. Starano się poznać obiekty i ustalić, dlaczego określony człowiek zachowuje się w określony sposób.
Współcześnie jest mało zwolenników tego, bo wymaga ogromnego nakładu pracy i zajmuje dużo czasu.
4)funkcjonalizm- wg Woźniaka jest jednym z najbardziej przydatnych w analizach socjologicznych.
Założenia:
-kluczowym pojęciem jest system społeczny stanowiący spójną i złożona całość wzajemnie na siebie oddziałujących elementów, współuczestniczących w utrzymaniu równowagi systemu
-system ten trwa o tyle, o ile poszczególne części tego systemu społecznego spełniają swoje obowiązki, im lepiej to robią, tym system jest bardziej trwały
-wszelkie elementy systemu mają własne, specyficzne potrzeby, które należy uwzględniać przy analizie systemu
-istotnym elementem dla prawidłowego funkcjonowania systemu jest prawidłowa kontrola
-niezbędnym wymogiem systemu jest by instytucje współdziałały i współkontrolowały, bo zapewnia to jednolitość oddziaływań
Jest to koncepcja, która była i jest dość szeroko wykorzystywana, bo bada się wpływ grup społecznych na zachowania człowieka, a jest to bardzo ważne.
5)instytucjonalizacja- głownie przydatna jest do badań instytucji społecznych i ich wpływu na funkcjonowanie społeczeństwa i ludzi. Podstawa jej jest pogląd, że przedmiotem badań socjologicznych powinny być historycznie ukształtowane układy, zmiany zachodzące i czynniki determinujące te zmiany.
-funkcjonowanie społeczne oparte jest na instytucjonalizacji, bo instytucje społeczne dysponują określonymi środkami kontroli, które skłaniają członków społeczeństwa do określonych zachowań
-instytucje funkcjonujące w danym społeczeństwie są czynnikiem wyznaczającym kierunki ludzkich działań
6)intreakcjonalizacja- ma wiele różnych odmian, ale wspólną ich cechą jest koncepcja świata oparta na wzajemnym oddziaływaniu na siebie członków społeczeństwa, grup społecznych. To aktywizuje ludzi. Ma dość szerokie zastosowanie. Jest to odmiana koncepcji Gocmana, który genezę negatywnych zachowań społecznych wyjaśnił nadmiarem zachowań patologicznych w środowisku.
7)neoewolucjonizm- podstawowym założeniem było to, że rozwój społeczeństwa i człowieka ma charakter ewolucyjny. Tzn. że jest rozłożony w czasie, można w nim wyróżniać etapy, które muszą wystąpić, każdy kolejny etap jest przygotowaniem do wejścia w następny. Nie da się przeskoczyć żadnego z nich. Występowanie wszystkich etapów jest warunkiem prawidłowego rozwoju. Trwanie każdego etapu jest określone, niekorzystne jest skracanie czy też wydłużanie go. Współcześnie koncepcja jest zmodyfikowana. Jest to wynik rozwoju wiedzy na temat ewolucji. Rozwój powinien być harmonijny, powinien obejmować wszystkie etapy, nie przyśpieszać go, bo mogą występować zaburzenia (zjawiska patologiczne w środowisku).

Modyfikacja koncepcji
Wyjaśnienie podstawowych pojęć:
1)przystosowanie- pochodzi z nauk przyrodniczych, w połowie XIX wieku zostało zaakceptowane w pedagogice i socjologii. Dodano termin „społeczne”. Jest to nabycie umiejętności funkcjonowania w społeczeństwie; to system zachowań, form aktywności jednostki zgodny z oczekiwaniami społecznymi. O tym, jakie one są jednostka wie, bo przystosowanie społeczne ma charakter zmian, które zachodzą w jednostce i są podstawą do zachowań zgodnych ze społecznymi oczekiwaniami. Mogą być formułowane w postaci:
-bezpośrednio kierowane do jednostki w postaci informacji, nakazów i zakazów, instrukcji
- akceptowane, przyjęte w danym społeczeństwie systemem norm i wartości. Są one przyswajane w procesie socjalizacji oraz w wyniku wychowania.
Często wykorzystywane zamiennie z socjalizacją, czyli procesem przyswajania przez jednostkę zachowań społecznych.
Socjalizacja- proces oddziaływania grupy na jednostkę, by ona nauczyła się zachowań akceptowanych społecznie, czyli zgodnych ze społecznymi oczekiwaniami.

2 grupy norm społecznych:
- normy prawne, ich zbiorem jest kodeks karny, spis zachowań nie pożądanych, nieakceptowanych społecznie, kar, które wiążą się z nieprzestrzeganiem tych norm, w prawidłowym procesie socjalizacji i efektów wychowawczych jednostka powinna uzewnętrzniać system najważniejszych norm prawnych
- obyczajowe- kształtują się w wyniku rozwoju społecznego, interakcji. Ułatwić przyswojenie praw i obyczajów ma wychowanie
Czynniki wpływające na socjalizację:
- prawidłowa wartość rozwoju i wychowania występuje w podstawowych środowiskach wychowania (środowisko rodzinne, które oddziałuje na dziecko)
- więzy łączące rodziców z dzieckiem (krwi i emocji) Zaburzenia socjalizacyjne to np. zachowanie dziecka związane ze społeczeństwem
- środowisko szkolne – jest środowiskiem intencjonalnym, czyli zorganizowanym po to, by celowo i profesjonalnie kierować rozwojem jednostki, kształtować pożądane społecznie i wychowawczo cechy i postawy, zachowania.

Halina Spionek wyróżnia 3 kierunki negatywnego wpływu środowiska na rozwój jednostki:
- szkoła może być kolejnym środowiskiem w procesie patologizacji jednostki,
*dzieci pochodzące z patologicznych rodzin są niedostosowane do środowiska (są chorowite), dzieci różniące się od innych (ubogie funkcje manualne, ubranie, wyposażenie szkolne), nie wyrównane opóźnienia rozwojowe (wzrok, słuch)
- szkoła jest pierwszym środowiskiem, w którym ma skutek kumulacji niekorzystnych czynników jest przyczyną powstania zaburzeń jednostki. Należy do tzw. instytucjonalnych środowisk wychowawczych, czyli takich które zostały zorganizowane by tworzyć korzystne warunki rozwoju i wychowania młodego pokolenia.

3 funkcje szkoły, które musi harmonijnie spełniać
* dydaktyczna – kształtowanie umiejętności i nawyków niezbędnych do prawidłowego społecznego funkcjonowania
* wychowawcza- kształtowanie pożądanego wychowania i społecznych cech właściwych, zachowań jednostki
* opiekuńcza – zaspokojenie potrzeb jednostki ( warunek równowagi emocjonalnej, co jest podstawą zgodnego, prawidłowego zachowania jednostki) Kształtowanie potrzeb perspektywicznych czyli niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania w przyszłości
- szkoła jest tym środowiskiem, w którym ujawniają się zaburzenia w związku ze zmianą aktywności jednostki ( zabawowe uczenie się) mylą głoski, tonus mięśniowych (napięcie), złe pismo, nieporadne na wf
- Środowisko rówieśnicze – przynależność czy udział w nim jest bardzo ważny, zaspokaja potrzebę kontaktu, zaczyna się w przedszkolu, nasila się w okresie dorastania.
Niezaspokojenie jej wpływa niekorzystnie na rozwój .
Grupy formalne- funkcjonują w ramach grup instytucjonalnych (kulturowe, sportowe). Realizowane cele zgodne z celami społecznymi i normy obowiązujące w grupie są zgodne z normami społecznymi.
Grupy nieformalne – dorośli nie wiedza o nich, członkowie sami tu określają cele i nie zawsze są zgodne z zgodnymi społecznie.
Czynniki makrospołeczne – występują w dużych środowiskach (wiejskie, miejskie, powiatu), np. występowanie kryzysów politycznych, gospodarczych, które powodują występowanie zmian w życiu jednostki.

Niedostosowanie społeczne
Cechy jednostek niedostosowanych społecznie:
- niedostosowanie pogłębia się
- wykolejenie społeczne (utrwalenie niedostosowania społecznego)
* obyczajowe- występuje, gdy zachowanie negatywne jednostki wiąże się z nie respektowaniem norm obyczajowych i moralnych, przejawy: alkoholizm, narkomania, prostytucja jednostki,
* przestępcze – wiąże się z przekroczeniem obowiązujących norm prawnych, zbiorem jest kodeks karny. Im bardziej zaawansowane, tym pomoc musi być bardziej specjalistyczna.]]> Sobota 17 StyczeĹ Sobota 17 StyczeĹ Socjometria - Herzberg http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=20#p20 20@http://www.grupa-d.pun.pl 1. Indywidualnie
• Z małymi dziećmi badania muszą być prowadzone indywidual¬nie. W praktyce przy odpowiedniej organizacji badań, polegającej głównie na zapewnieniu w trakcie badań pomocy kilku osób, które by pomagały w pisaniu nazwisk dzieciom nie nadążającym za resztą klasy, sprawdzały prawidłowość pisania i stosowania się do instrukcji (dzieci w tym okresie posługują się raczej imionami kolegów niż ich nazwiska¬mi), można prowadzić badania zbiorowe poczynając już od klasy II, tj. wieku 8 lat.
• Przy badaniach indywidualnych należy starać się, aby były one częścią pewnej przyjemnej, naturalnej sytuacji, w której znalazło się dziecko bez żadnego przymusu. Jeżeli badania socjometryczne zostaną przeprowadzone w tej formie, to istnieje bardzo duże prawdopodobień¬stwo, że dziecko będzie dokonywało wyborów zgodnych z rzeczywistymi tendencjami.
• Metoda indywidualnych rozmów niezależnie od wieku osób badanych, jest najidealniejszą metodą zbierania materiału? mimo, iż względy praktyczne ograniczają zakres jej stosowania.
• Przy badaniach dzieci do lat 8—9 należy koniecznie mieć na uwadze fakt, że przeważnie nie pamiętają one wszystkich członków grupy, dlatego należy odpowiednio postępować przy zbieraniu materiału i być nader
ostrożnym przy jego analizie. Pewnym wyjściem z sytuacji i przykładem inwencji jest metoda zastosowana przez Biehlera. W badaniach jego każde dziecko otrzymywało obrazek przedstawiający dwoje bawiących
się dzieci, z tym, że na obrazku dzieciom brakowało głów. W puste miejsce nalepiano fotografię badanego dziecka, następnie pokazywano mu i zdjęcia pozostałych dzieci, każąc wybrać fotografię tego z nich, z którym,
najbardziej chciałoby się bawić. Przy tego typu technice zgodność wyborów socjometrycznych z zaobserwowanym zachowaniem się dzieci (podczas wspólnej zabawy) wynosiła od 72% do 76%.
2. Zbiorowe
• Przy badaniach zbiorowych, w zależności od organizacji, eksperymentator może albo rozdać uczniom kartki papieru, każąc je naj¬pierw podpisać u góry swoim imieniem i nazwiskiem, a następnie podać ustnie instrukcję wprowadzającą wraz z właściwymi pytaniami, albo też może rozdać gotowe kwestionariusze zawierające pisemną instrukcję i po-szczególne pytania
• Przy badaniu grupowym, zwłaszcza starszych dzieci, jest rzeczą szale¬nie ważną nawiązanie dobrego kontaktu i wyjaśnienie przed badaniami celu badań oraz zapewnienie o intymności badania i dyskrecji ze strony eksperymentatora. Zaleca się, aby badania prowadził nauczyciel lubiany przez klasę, gdyż wymagają one dobrego kontaktu z dziećmi i obopólnego zrozumienia.
• Nie należy informować badanych, że zostaną poddani badaniom, a zwłaszcza badaniom testowym. Instrukcji nie należy czytać, gdyż za¬traca się tak potrzebną w tych badaniach naturalność sytuacji, lecz swo¬bodnie mówić lub podać ją napisaną.
• Po krótkiej pogawędce wstępnej i po rozdaniu kartek i podpisaniu ich przez osoby badane podaje się instrukcję wprowadzającą do pierwszego pytania. Na przykład: ,,Wyobraźcie sobie, że przypuszczalnie
nastąpi w najbliższym czasie przesadzenie uczniów w naszej klasie. Proszę podać nazwiska osób, z którymi każdy z was chciałby najbardziej siedzieć. Na pierwszym miejscu piszemy osobę, z którą chciałoby się siedzieć na drugim osobę z którą chciałoby się siedzieć w drugiej kolejności i dalej następne. Jeżeli liczba wyborów jest ograniczona, zaznaczamy że może wpisać tyle i tylko tyle nazwisk, o ilu mówi instrukcja, przy czym każda osoba musi bezwzględnie dokonać tych wyborów.

• W trakcie podawania instrukcji należy wyraźnie zaznaczyć, co następuje:
1. Wybory mogą być wykonywane tylko i wyłącznie w obrębie klasy tzn. można wpisać nazwiska uczniów tylko danej klasy.
2. Można i należy uwzględnić w wyborach dzieci, które są nieobecne w klasie w chwili badania.
3. Wybory dokonywane przez każdego są „tajemnicą" i nikt z kole¬gów nie może ich widzieć.
• Dzieci nieobecne podczas badania należy dobadać później oddzielnie, zachowując w miarę możności identyczne warunki badania, tak aby uzys¬kać informacje od wszystkich członków danej grupy. Northway uwa¬ża, że jeżeli dziecko nieobecne podczas badania nie zostało przebadane w ciągu tygodnia od chwili badania klasy, to można nie wliczać jego od¬powiedzi do badana Badania grupowe można prowadzić, o ile absencja nie przekracza 10 %
Po badaniu należy sprawdzić:
1. Czy wszyscy badani oddali kartki.
2. Czy wszyscy dokonali chociaż po jednym z wyborów na każde pytanie.
3. Czy nie ma odpowiedzi niezgodnych z instrukcją; (ogólnikowych, np. lubię wszystkich, nikogo itp.).
Sporządzić krótki opis warunków, w jakich przebiegało badanie, z zaznaczeniem nieobecnych osób, z uwzględnieniem atmosfery badań, stosunku do badania, sytuacji w klasie itp.

VII. OBJAŚNIENIA DO TABELI SOCJOMETRYCZNEJ
Rozkład wyborów stanowiący podstawę do skonstruowania tabeli socjometrycznej został uzyskany na podstawie odpowiedzi osób badanych
na dwa następujące pytania
Pytanie I (tak zwane pozytywne) brzmiało: „Z kim najbardziej chciał-być siedzieć w jednej ławce?"
Pytanie II (negatywne): „Z kim najmniej chętnie chciałbyś siedzieć w jednej ławce?"
W pierwszym pytaniu liczba wyborów, jaką miała dokonać każda oso-
ba badana, była ustalona i wynosiła pięć, w pytaniu drugim (negatywnym) nie była ograniczona, z tym, że trzeba było wskazać przynajmniej
jedną osobę.
W odniesieniu do pytania I każdy wybór w zależności od kolejności oznaczono cyfrą od 1 do 5, gdzie:
cyfra 1 oznaczała wybór w pierwszej kolejności (na pierwszym miej¬scu),
cyfra 2 oznaczała wybór w drugiej kolejności,
cyfra 3 oznaczała wybór w trzeciej kolejności,
cyfra 4 oznaczała wybór w czwartej kolejności,
cyfra 5 oznaczała wybór piąty, czyli ostatni.
W pytaniu II, negatywnym, ze względu na nieograniczoną liczbę wy¬borów, zrezygnowano z określenia ich kolejności, traktując wszystkie jako „równorzędne" i oznaczono je za pomocą znaku X.
Tak zwane wybory wzajemne (A wybiera osobę B i osoba B wybiera A), zarówno pozytywne, jak i negatywne oznaczono przez otoczenie kół¬kiem znaku oznaczającego wybór. Np.:
5,4,3,2,1 – oznaczają wzajemny wybór pozytywny
X – oznacza wzajemny wybór negatywny

Ponieważ cyfry w tabeli socjometrycznej oznaczają kolejność wyboru, a nie liczbę wyborów, przy obliczaniu wartości brzegowych należy pamię¬tać, że każda z nich, bez względu na swoją wartość, jest traktowana jako jeden wybór.
WW — oznaczają w tabeli tak zwane wybory wewnętrzne
WZ — oznaczają wybory zewnętrzne
E — jest to suma wyborów wewnętrznych i zewnętrznych.

SPORZĄDZANIE TABELI SOCJOMETRYCZNEJ

Pierwszą czynnością niezbędną do przeprowadzenia analizy jest stabelaryzowanie wyników poprzez sporządzenie tzw. tabeli socjome¬trycznej (Matrix Table). W tym celu należy:
1. Narysować tabelę według załączanego wzoru liczą¬cą tyle kolumn i wierszy, ile jest osób w grupie (klasie).
2. Wpisać nazwiska wszystkich osób w porządku alfabetycz¬nym poziomo i pionowo w tej samej kolejności, tak aby każda osoba zaj¬mowała kolumnę i wiersz oznaczone tą samą liczbą. Dla celów praktycz¬nych przy badaniach socjometrycznych klas szkolnych nazwiska dzieci można umieścić w tabeli z rozbiciem na płeć (tzn., że najpierw wpisuje¬my nazwiska dziewcząt w kolejności alfabetycznej, a później chłopców). Dla ułatwienia obliczeń, grupy oddzielamy dwiema liniami; (poziomą i pionową).
Zasada, według jakiej dokonujemy podziału wewnątrz tabeli, może się oczywiście zmienić w zależności od celu badania. W pewnych sytuacjach może nią być np. narodowość w klasach dwu- lub więcej narodowościowych, pochodzenie społeczne, poziom dochodu rodziców itp.
3. Nanieść wybory socj o metryczne. Biorąc po kolei kartki w dowolnej kolejności za każdym razem: odszukujemy w tabeli wiersz (rubrykę poziomą), w którym znajduje się nazwisko osoby, która wypełniała kartkę; jest to tzw. osoba wybieraj ą c a;
b) w wierszu tym stawiamy znak (kreskę pionową, kółko, cyfrę, krzyżyk.) we wszystkich kolumnach (rubrykach pionowych), nad którymi znajdują się nazwiska osób figurujących na kartkach socjometrycznych (są to osoby, które zostały wybrane). Nazwiska osób wybranych odczytujemy, jak wynika z tego co powiedzieliśmy wyżej, u góry tabeli. Znak zaś stawiamy na przecięciu kolumny reprezentującej nazwisko osoby wybranej, z wierszem osoby wybierającej.
4. Jeżeli stosujemy więcej niż jedno kryterium, dla rozróżnienia, wybory uzyskane w odpowiedzi na poszczególne pytania nanosimy w tabeli innym kolorem lub znakiem (np. wybór w pytaniu 1 -oznaczamy znakiem x, pyt. 2 znakiem +, pyt. 3 — kreską pionową lub odpowiednimi kolorami), przy nanoszeniu należy koniecznie pamiętać, że pracujemy wyłącznie w linii poziomej.
Poziomo oznacza się wybory oddane, a pionowo odczytuje się wybory otrzymane przez daną jednostkę.
Wartości brzegowe przez zsumowanie poziomo i pionowo dla poszczególnych osób. W wyniku dodawania dla każdej osoby otrzymamy liczby wskazujące na to :
- ile wyborów oddała(wartości brzegowe z prawej strony tabeli)
-ile wyborów otrzymała od pozostałych członków grupy (liczbę tę odczytujemy u dołu tabeli w kolumnie opatrzonej nazwiskiem interesującej nas osoby).

Ogólna liczba wyborów otrzymanych przez wszystkie osoby łącznie i oddanych przez nie musi być oczywiście taka sama. Nie odnosi się to do poszczególnych osób i nie każdy musi otrzymać tyle wyborów, ile sam oddał. Przy ustalonej liczbie wyborów bowiem, gdy każdy wybiera tę samą liczbę osób — jedną, dwie lub więcej (w zależności od instrukcji) - w badanej grupie wszyscy oddadzą tę samą liczbę wyborów (po¬pulacja nie będzie zróżnicowana pod tym względem i ogólna suma wybo¬rów będzie iloczynem liczby członków grupy i liczby dozwolonych wy¬borów).

Natomiast liczba wyborów otrzymanych przez poszczególne osoby będzie z reguły różna. Będzie się ona wahała:
a) Przy dozwolonym jednym wyborze od zera (gdy nikt nie wybierze danej osoby) do n-1, gdy wszyscy wybiorą tę samą osobę (gdzie N jest to liczebność grupy);
b) Przy większej liczbie dozwolonych wyborów będzie się wahała od zera do d(n-l), gdzie d jest to liczba dozwolonych wyborów.
W wypadku gdy badana grupa została podzielona na dwie podgrupy, ze względu np. na płeć, dobrze jest zastosować przy obliczaniu wartości brzegowych tabeli socjometrycznych rozbicie wyborów na dwie części:
a) Na wybory dokonane bądź otrzymane w obrębie tej samej płci. W tabeli są one oznaczone literami W W — „wybór wewnętrzny".
Wyborami wewnętrznymi będą wszystkie wybory dokonane przez dziewczęta w obrębie własnej płci oraz wybory chłopców pomiędzy chłopcami.
b) Na „wybory zewnętrzne" (WZ), tj. wychodzące poza obręb własnej płci. Zaliczy się tu wszystkie wybory chłopców w stosunku do dziewcząt i dziewcząt w stosunku do chłopców.

W tabeli socjometrycznej sporządzonej według tych wskazówek wy¬bory zewnętrzne to wybory w obrębie prostokątów prawego górnego i lewego dolnego. Granice prostokątów stanowią linie oddzielające w ta¬beli dziewczęta od chłopców.
Z tak wypełnionej tabeli socjometrycznej można odczytać:
1. Kto kogo wybrał, ile osób wybrał każdy, ile każdy oddał wyborów w poszczególnych pytaniach.
2. Kto przez kogo został wybrany, przez ilu członków danej grupy, w zależności od jakiego kryterium i ile otrzymał w sumie wyborów.
3. Ile wyborów dokonała grupa jako całość, jakie istnieją podgrupy na terenie na przykład klasy szkolnej, jaki rodzaj wyborów przeważa (wybory wewnętrzne czy zewnętrzne, pozytywne czy negatywne) i inne.

Wymienione informacje służą następnie jako podstawa do dalszego opracowania materiału. I tak na przykład, na podstawie informacji za¬wartych w powyższych punktach można skonstruować hierarchię statu¬sów socjometrycznych w danej grupie społecznej, określając tym samym miejsce każdej jednostki w grupie, wyodrębniając osoby cieszące się bar¬dzo dużą popularnością w grupie i osoby izolowane, niepopularne. Można też określić rozkład sympatii i antypatii w grupie, liczbę istniejących podgrup, ich skład osobowy, hierarchię podgrup, stosunki wzajemne tak zwany klimat panujący w badanej zbiorowości i szereg innych układających się na charakterystykę grupy.
Sposób dokonywania analizy danych zawartych w tabeli socjometrycznej, rodzaje analiz i sposób uzyskiwania charakterystyki grup i jednostek opisanych w artykule Graficzna analiza materiału socjometrycznego.]]> Âroda 14 StyczeĹ Âroda 14 StyczeĹ Socjometria - Herzberg http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=19#p19 19@http://www.grupa-d.pun.pl
Rodzaj zastosowanych w badaniach kryteriów zależy od wielu zmiennych, takich jak cel badań, rodzaj populacji badanej (wiek, płeć itp.). Dla ułatwienia właściwego doboru można za N. E. Gronlundem wydzielić następujące typy kryteriów:
Kryteria ogólne i szczegółowe;
Ogólne kryterium to kryterium odwołujące się do jakiejś szerszej dziedziny aktywności U człowieka lecz nie precyzujące ściśle rodzaju interakcji. Najczęściej stosowane w badaniach kryteria tego typu dotyczą chęci siedzenia z kimś, W mieszkania razem, pracowania lub bawienia się.
Kryterium specyficzne natomiast sprowadza możliwość dokonania wyboru do bardzo szczegółowo określonej interakcji społecznej, takiej jak chęć rozwiązywania z kimś zadań arytmetycznych, uczenia się geografii czy historii.

Kryteria silne i słabe.
Silne kryterium odkrywa, ujawnia bardziej podstawowe i stałe związki między osobnicze istniejące w grupie, podczas gdy słabe kryterium odbija tylko powierzchowne i nietrwałe aspekty struktury grupowej. I tak na przykład, pytanie postawione uczniom młodszych klas szkoły podstawowej o wskazanie towarzysza lub towarzyszki na dansing lub posiedzenie Komisji Rozbrojeniowej ONZ będą przykładami kryteriów słabych, gdyż opierają się one na sytuacjach nie leżących w sferze zainteresowań grupy społecznej w tym wieku. Kryteria słabe są to więc takie kryteria, w stosunku do których członkowie grupy wykazują małe zainteresowanie. Zachodzi to wtedy, gdy grupa charakteryzuje się zbyt niskim stopniem rozwoju świadomości społecznej lub nie posiada wystarczającego doświadczenia w stosunku do danego kryterium.
Rezultaty socjometryczne oparte na słabych kryteriach mają zwykle bardzo małą wartość diagnostyczną i mogą prowadzić do błędnej, nie¬właściwej interpretacji. Jeżeli chodzi o kryteria silne, w zasadzie są one najczęściej jednocześnie kryteriami ogólnymi (np. bawienie się razem). ,
Kryteria realne i nierealne
Jest to rozróżnienie po¬między kryteriami zakładającymi sytuacje realne, rzeczywiste, posiada¬jące wysoki stopień prawdopodobieństwa, np. „Z kim chciałbyś najchętniej siedzieć w ławce, gdyby nastąpić miało w najbliższym czasie prze¬sadzanie uczniów?", a sytuacjami mało prawdopodobnymi nierealnymi, hipotetycznymi („Przypuśćmy, że jesteś przewodniczącym Komisji, do Nawiązywania Stosunków Kulturalnych z Mieszkańcami Marsa. Kogo z kolegów ze swojej klasy wybrałbyś na szefa protokołu?").
. Kryteria indywidualne i społeczne.
Z kryterium indywidualnym mamy do czynienia wtedy, kiedy chodzi o wyodrębnienie jakiejś jednostki z grupy osób dla wykonywania czynności nie związanych bezpośrednio z życiem danej grupy i czynności nie odbywającej się w obecności pozostałych członków. Przykładami takich czynność mogą być: granie w szachy, w tenisa, , a więc wszystkie czynności odbywające się jakby w pewnym oderwaniu od życia grupy. Przy doborze partnerów kierujemy się wtedy głównie cechami osobowości tych osób.
Z kryteriami społecznymi mamy do czynienia, gdy podstawą wyboru jest sytuacja ściśle związana z życiem całej grup kiedy czynność dana odbywa się w otoczeniu innych członków, kiedy w wyborze kieru¬jemy się nie tylko przydatnością wybieranej jednostki dla własnej osoby, lecz także interesem ogółu. Z kryterium społecznym mamy na przykład do czynienia stosując pytanie: „Kogo z kolegów wybrałbyś sobie do po¬mocy w celu sprawnego pokierowania przygotowaniami swojej drużyny harcerskiej do wyjazdu na obóz letni?".

Kryteria jednostronne i dwustronne.
Kryteria dwustronne są to kryteria, przy których możliwe jest wzajemne wybranie się dwóch osób; Należą tu min. takie kryteria, jak mieszkanie razem, siedzenie w ławce, bawienie się itp.
Kryteria jednostronne są to kryteria uniemożliwiające w zasadzie wybór wzajemny; Należą tu wszelkiego rodzaju pytania o przywództwo, np. pytanie o kandydata na gospodarza klasy, gdzie wybory wzajemne są bardzo mało prawdopodobne (aczkolwiek nie niemożliwe).
Kryteria pozytywne i n e g a t y w n e.
Obok omówionych poprzednio rodzajów kryteriów wyodrębnionych na podstawie pewnych ich cech formalnych takich jak stopień ogólności, siła kryterium, stopień realności i tym podobnych wymiarów, można dokonać jeszcze jednego, bardzo przydatnego w praktyce ich podziału na kryteria pozytywne i negatywne.
Kryteria pozytywne są to kryteria, na podstawie których uzyskujemy obraz rozkładu w grupie sympatii i wzajemnych powiązań co ma miejsce wtedy, gdy zastosujemy pytania wymagające wskazania "osób, z którymi chce się najbardziej nawiązać kontakt. Zaliczają się tu wszystkie pytania zaczynające się od: „Z kim chciałbyś n a j b a r d z i e j...?", „Kogo najchętniej wybrałbyś na ...?", i inne tego typu.
W badaniach socjometrycznych stosuje się często (co nawet się zaleca) również kryteria negatywne, pytając mianowicie o osoby najbardziej nie lubiana - pozwala to na uchwycenie rozkładu antypatii w grupie oraz ewentualnych konfliktów wewnątrzgrupowych, ich wielkości i nasilenia. Kryteria negatywne należy stosować ze szczególną ostrożnością zwracając uwagę na sformułowanie samego pytania i na odpowiednie podanie sytuacji wprowadzającej, pytanie negatywne należy formułować raczej pośrednio i w sposób delikatny; Na przykład: „Z kim najmniej chciałbyś siedzieć w ławce, gdyby...", a nie „Z kim najbardziej nie chciałbyś siedzieć..."?
W zasadzie dopiero równoczesne zastosowanie obu tych rodzajów kryteriów może dostarczyć w miarę wyczerpujących informacji o sytuacji panującej w danej grupie społecznej.

III. DOBÓR KRYTERIÓW SOCJOMETRYCZNYCH
Jak już wspomniano, dobór kryteriów zależy głównie od celu badań i właściwości badanej populacji. Ogólnie rzecz biorąc, kryteria oparte na względnie stałych aspektach struktury grupy, to jest na czynnościach charakterystycznych i istotnych dla życia grupy, dają najbardziej użyteczne i cenne informacje. Okazuje się bowiem, że wybory socjometryczne oparte na ogólnych kryteriach są bardziej trwałe, w mniejszym stopniu ulegają zniekształceniom pod wpływem czynników sytuacyjnych, nieistotnych, niż wybory oparte na bardziej specyficznych, mniej ogólnych kryteriach? Rezultaty uzyskane w wyniku zastosowania takich podstawowych kryteriów, jak: „siedzenie razem", „pracowanie razem", czy „bawienie się", wykazują bardzo małe zmiany nawet w przeciągu szeregu miesięcy [4], Rezultaty oparte na takich kryteriach dają dosyć stałą i ogólną miarę stopnia akceptacji jednostki przez grupę. Gronlund
stwierdza, iż stałość poziomu pozycji u uczniów szkoły podstawowej w przeciągu jednego roku jest prawie tak wysoka, jak stałość inteligencji czy potrzeby osiągania.
-Jeżeli będą wskazywały jasno na rodzaj i istotę aktywności, zgodnie z którą ma być wybór dokonany.
-Jeżeli będą oparte na czynnościach lub sytuacjach dobrze znanych członkom grupy, przy pomocy których mają rzeczywiście możliwość na¬wiązania kontaktów pomiędzy sobą.
-Jeżeli w wystarczającym stopniu zminimalizuje się wpływ czynników przypadkowych, sytuacyjnych, związanych często z czynnościami specyficznymi, nieistotnymi dla życia grupy (takich jak chwilowy na¬strój, szczególne wypadki, zdarzenia, chwilowe wpływy osób z zewnątrz itp.).
-Jeżeli oparte będą na silnych, istotnych i względnie trwałych stosunkach międzyosobniczych (takich jak wspólna praca, zabawa, uczenie się).
-Jeżeli umożliwiają dokonywanie wzajemnych wyborów pomiędzy członkami danej grupy bez większych trudności, bez groźby zmienienia dotychczasowej struktury grupy wbrew woli jej członków oraz bez konfliktów wewnątrzgrupowych.

IV. ILOŚĆ KRYTERIÓW
Uważa się, że dla dokonania zwykłego pogrupowania członków grupy ze względu na określoną działalność ( np. dla wspólnego odrabiania lekcji) wystarczyć może jedno kryterium. Jednakże dla uchwycenia stosunków międzyosobniczych i określenia stopnia akceptacji przez grupę poszczególnych jednostek konieczne jest użycie większej liczby kryteriów. Jeżeli nie są konieczne bardzo szczegółowe informacje o tych stosunkach, w zasadzie wystarczają trzy dobrze, dobrane ogólne kryteria. W praktyce najczęściej używa się takich kryteriów, jak: „siedzenie razem", „bawienie się" lub „pracowanie razem". W badaniach nie powinno się stosować większej liczby kryteriów niż 5 (łącznie z negatywnymi), zwłaszcza w młodszych klasach szkolnych.

V. LICZBA WYBORÓW
Liczba wyborów dokonywanych przez badane osoby w odpowiedzi na poszczególne pytania może być ustalona przez eksperymentatora lub dowolna. W pierwszym wypadku osoba badana ma prawo podać tyle i tylko tyle nazwisk, ile zostało 'podane, w instrukcji (np. „Podaj nazwisko osoby, z którą ..." „Wymień dwie osoby z którymi ../** itp.). W drugim wypadku, gdy nie ogranicza się liczby wyborów, pytanie brzmi „Wymień osoby, z którymi ..."
.Dowolną liczbę wyborów stosujemy wtedy, gdy chcemy uzyskać miarę nasilenia tzw.: społecznej ekspansywności grupy i poszczególnych jednostek; wtedy, kiedy do obliczeń są także potrzebne wybory dokonane (głosy oddane), a nie tylko otrzymane, co stosuje się przy mierzeniu natężenia tendencji do wchodzenia w społeczne interakcje (kontakty).
Jednakże, z wyjątkiem takich właśnie celów specjalnych, zwykle zaleca się ze względów statystycznych i praktycznych ustalenie w instrukcji liczby wyborów z zaznaczeniem, że obowiązuje wymienianie nazwisk w kolejności od najbardziej do najmniej pożądanych. Kwestia liczby wyborów dozwolonych w każdym pytaniu zależy przynajmniej od dwóch zmiennych:
-od wieku osób badanych, a więc charakterystyki badanej populacji,
-od żądanego stopnia stałości wyników socjometrycznych./'
Jeżeli zastosujemy zbyt małą liczbę kryteriów, a także wyborów, to otrzymamy rezultaty różnicujące grupę w zbyt małym stopniu. Jeżeli zwiększymy zbytnio liczbę wyborów, może nastąpić sytuacja, w której osoby badane nie będą mogły się zdecydować kogo jeszcze mają wybrać w dalszej kolejności, co spowoduje wystąpienie tendencji do powtarzania, nazwisk podawanych już w poprzednich kryteriach, zmniejszając w ten sposób wiarygodność wyników.
Badania prowadzone w krajach zachodnich, głównie w Stanach Zjednoczonych, wykazały, że w przedszkolach tylko pierwszy wy¬bór jest diagnostyczny, natomiast pomiędzy innymi nie ma już różnicy.. Dzieci w tym wieku nie posiadają umiejętności obiektywnego oceniania i porównywania ludzi. Przeważnie są silniej związane emocjonalnie z jedną osobą i nie potrafią ocenić, kogo bardziej lubią, a kogo mniej z pozo¬stałych kolegów. Dlatego też na dalszych miejscach pod wpływem chwilowego impulsu czy nastroju są wymieniane często osoby zupełnie przypadkowe. Osoba wymieniona na piątym miejscu może być nie mniej lubiana od osoby wymienionej na drugim czy trzecim miejscu. Z tych względów nie przykłada się w tym wieku większej wagi do dalszej kolejności wyboru (z wyjątkiem osoby pierwszej), traktując wszystkie te wybory poza pierwszym jako jednakowo silne. Istotnym zjawiskiem w tym wieku jest fakt, iż dzieci nie znają wszystkich członków grupy, co w pewnym stopniu tłumaczy niemożność wymagania większej liczby wyborów. Bonney [3] stwierdza, iż w młodszych klasach szkoły podstawowej dzieci są niezdolne do dawania trzech wyborów na każde pytanie. Dla klas wyż¬szych, poczynając od klasy V (w naszych warunkach), można już stosować po 5 wyborów na każde kryterium, gdyż wtedy uzyskuje się najbar¬dziej stałe socjometryczne wyniki]]> Âroda 14 StyczeĹ Âroda 14 StyczeĹ Socjometria - Herzberg http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=18#p18 18@http://www.grupa-d.pun.pl 1. Główne zalety socjometrii: wszechstronność w zastosowaniu, prostota w użyciu, duża łatwość wnioskowania, praktyczna przydatność
2. Socjometrią może służyć do badania grup liczących od kilku do kilkudziesięciu osób, prawie bez żadnych ograniczeń wiekowy
3. Badanie socjometryczne (w dużym uproszczeniu) polega na podaniu wszystkim członkom danej grupy kilku specjalnie skonstruowanych pytań badających różne rodzaje stosunków społecznych, takich jak wzajemne sympatie, zaufanie, popularność, przywództwo i inne. W odpowiedzi osoba badana ma podać tylko nazwisko (lub nazwiska) osób (inaczej mówiąc dokonać wyboru pewnych osób spośród całej grupy), z którymi chciałaby najbardziej wejść w kontakt, przy zaistnieniu pewnych umownych warunków podanych w założeniu
4. Najczęściej techniki socjometryczne są stosowane do:
a) identyfikacji jednostek wymagających specjalnej uwagi
b) identyfikowania i selekcjonowania pewnych osób spełniających określone role w grupie
społecznej(np przywódców)
c) klasyfikowania osób w różnych kategoriach np w kategoriach popularności (podział na tak zwane „gwiazdy", „osoby izolowane")
d) do badania s struktury wewnętrznej grupy (ilość podgrup, ich skład, powiązania itp.).
e) do zbierania danych pomocniczych służących do mierzenia takich czynników, jak: wielkość wpływu jednostek na drugie

W innym nieco ujęciu techniki te mogą służyć do:

f) porównania sytuacji poszczególnych osób i podgrup istniejących w obrębie jakiejś większej grupy
g) dokonywania porównań pomiędzy różnymi grupami, podgrupami, a nawet pojedynczymi osobami z różnych grup w tym samym czasie
h) pokreślenia zmian zaszłych w przeciągu jakiegoś czasu tj. zmian w strukturze grupy, zmian w stosunkach międzyosobniczych oraz zmian w statusach socjometrycznych poszczególnych jednostek w obrębie danej grupy

5. Kryterium socjometryczne jest to określona, specyficzna sytuacja społeczna, założona przez eksperymentatora lub rzeczywista, będąca podstawą do dokonania wyboru osoby (lub osób) z danej grupy społecznej odpowiadających wymogom podanym w instrukcji
6. Sytuacja ta charakteryzuje się dwiema właściwościami:
a) musi być sytuacja (rzeczywista lub hipotetyczna), w której uczestniczą wszyscy członkowie danej grupy (np. wspólna wycieczka, mieszkanie razem, pracowanie).
b) zadaniem każdej z osób badanych musi być dokonanie wyboru spośród wszystkich członków grupy jednej lub kilku osób w określonym celu.

7. Przy konstruowaniu testu socjometrycznego i opracowywaniu gotowych rezultatów trzeba mieć na uwadze, co w rzeczywistości bada test socjometryczny, jakie relacje on wychwytuje. Jest to ściśle zdeterminowane zastosowanym kryterium.]]> Âroda 14 StyczeĹ Âroda 14 StyczeĹ http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=10#p10 10@http://www.grupa-d.pun.pl
Socjologia edukacji zajmuje się problemami społecznymi, które wcześniej były poruszone w filozofii, legendach, baśniach.
-wcześniej nie było badana temat problemów społecznych, dopiero od ok. 1837r., gdy A. Comte wydał 4 tom filozofii pozytywnej, gdzie podał 3 warunki powstawania dyscypliny naukowej:
1)nazwał tę dyscyplinę socjologią (nauką o społeczeństwie)
2)określił przedmiot badań nowej dyscypliny naukowej- jej przedmiotem było życie społeczne, funkcjonowanie społeczne
3)metody badań, którymi będzie się posługiwać ta dyscyplina:
-obserwacja czysta
-metoda historyczna
-metoda porównawcza
-metoda opisowa
-eksperyment
-analiza historyczna

Od 1837r. socjologia zaczęła się rozwijać jako osobna dyscyplina naukowa.
Subdyscypliny socjologii bądź działy dyscypliny naukowej- nie dało się badać życia społecznego jako całości:
-socjologia wychowania- od jakości wychowania zależy jakość życia społecznego
* w Polsce (w okresie międzywojennym)rozwój socjologii wrócił z USA za sprawą Floriana Znanieckiego- zajmował się kształceniem socjologów
* Chałasiński- uwzględniał problemy edukacyjne
* w Poznaniu ukazało się pierwsze czasopismo „Przegląd socjologiczny”
* Ludwig Krzywicki, Edward Abramowski, Błachowski
* w 1945r. likwidowano uczelnie socjologiczne, aż do 1956r., gdzie socjologię przywrócono do łask

Dyscypliny socjologiczne
-socjologia edukacji
-w Polsce powstały katedry socjologii
-prace polskich socjologów ukazywały się poza granicami Polski
-przedmiotem socjologii wychowania są społeczne mechanizmy procesu wychowania
-poszerzenie oddziaływań, nie ograniczanie ich wpływów, wpływ na jednostkę
-ma związek z pedagogiką społeczną (społeczne czynniki wpływające na efektywność procesu wychowania), pedagogika społeczna ogranicza się do wychowania dzieci i młodzieży, a socjologia edukacji interesuje się mechanizmami procesu wychowania, czyli związkami, zależnościami, prawidłowościami
Chałasiński- wychowanie w domu obcym jako instytucja społeczna- studia z socjologii edukacji
-prace chłopów, tło socjologiczne, drogi awansu społecznego robotnika
Stanisław Okoński- zajmował się procesami samokształcenia, problemami
Jan Szczepański, Stefan Bystroń- autor pracy „Szkoła i społeczeństwo”
-po wojnie był okres zastoju-efekt był taki, że pewnych sugestii socjologów nie uwzględniano
-rzeczywistość społeczna- zajmuje się zbiorowością, grupami, procesami, zjawiskami społecznymi
Socjologia edukacji-zajmuje się pewnym wycinkiem rzeczywistości społecznej, czyli rzeczywistością wychowawczą w zakresie empirycznym, teoretycznym, socjotechnicznym
Empiryzm-badania tej rzeczywistości wychowawczej na podstawie wyników badań formułuje się założeniami teoretycznymi
Socjotechnika- opracowanie skutecznych sposobów wychowania społecznego, korzystnie wpływają na organizację oddziaływań wychowawczych-by były jak najbardziej pozytywne

Przedmiot socjologii edukacji
-zbiorowości, zjawiska i procesy wychowawcze decydujące o kształtowaniu się poszczególnych grup, klas, warstw i kategorii społecznych, czyli etnicznych czy teoretycznych
-instytucje wychowania regulujące przebieg procesów wychowania, socjalizacyjnych wpływające na treści, formy oraz organizację czynności wychowawczych
-społeczno-kulturowy przebieg procesu wychowania umożliwiający realizację celów i zdań wychowawczych
-poziomy efektywności i jakości funkcjonowania procesów społecznych, wychowawczych i kulturowych w ramach mikro, mezo i makro systemów wychowawczych
-socjologia edukacji kumuluje w sobie 3 dziedziny:
1)socjologia makroedukacyjna
2)socjologia mezoedukacyjna
3)socjologia mikroedukacyjna

Makroedukacja- zajmuje się procesami, czynnikami związanymi z funkcjonowaniem dużych środowisk społecznych, np. kraj, kontynent, świat

Mezoedukacja- bada, poznaje, ustala wpływy elementów związanych z mezośrodowiskiem, np. środowisko miejskie, województwa, ustala czynniki korzystne, niekorzystne

Mikroedukacja- zajmuje się badaniem czynników występujących w mikrośrodowisku i wpływem tego procesu, np. środowisko rodzinne, szkolne, rówieśnicze

Formułuje szczegółowe zagadnienia, które bada socjologia edukacji:
-wychowanie jako zjawisko społeczne
-wychowanie a społeczeństwo
-struktura społeczna szkoły
-wychowanie a problemy ludnościowe
-stratyfikacja społeczna a szkoła
-wychowanie a wybrane procesy społeczne
-zachowania dewiacyjne w szkole
-dynamika grup w wychowaniu
-czynniki warunkujące, programy nauczania
-społeczność lokalna a szkoła
-aktualne kontrowersje w wychowaniu
-wychowanie zdrowotne
-edukacja a polityka
-wychowanie do przyszłości

Funkcje socjologii edukacji:
-funkcja poznawcza, teoretyczna- poznawanie, badanie społecznych uwarunkowań procesu edukacji i tworzeniu w oparciu o te badania teoretycznych podstaw
-f. humanistyczna- polega na wprowadzaniu młodego pokolenia w system norm i wartości, na kształtowaniu norm i wartości
-f. wychowawcza- polega na kształtowaniu wzorców i modelu zachowań społecznych, co ma istotne znaczenie dla formułowania ideału wychowawczego
-f. diagnostyczna- stawianie diagnozy, czyli określanie stanu danego procesu w celu podjęcia działań naprawczych
-f. prognostyczna- przewidywanie kierunków zmian, poziomów zmian
-f. socjotechniczna- polega na opracowywaniu skutecznych zmian w osobowości
-f. apologenetyczna i demaskatorska- polegająca na przedstawianiu zjawisk, procesów

Socjologia edukacji (zajmuje się problemami w szerszym aspekcie) współpracuje z pedagogika społeczną (zajmuje się problemami w węższym aspekcie)
-ich wyniki uzupełniają się
Socjologia edukacji- to nauka praktyczna (zmiana rzeczywistości), podstawą są badania, by była efektywna- muszą opierać się na teoretycznych podstawach (określonych teoriach) socjologii edukacji, wykorzystuje szereg koncepcji:
• neopozytywizm
• behawioryzm
• orientacja analityczna
• funkcjonalizm
• interakcjonizm
• neoewolucjonizm]]> Wtorek 13 StyczeĹ Wtorek 13 StyczeĹ Nowinki Z i O UKW :] http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=9#p9 9@http://www.grupa-d.pun.pl Basia powinna za to w pierdlu siedzieć :D :D :D]]> Sobota 3 StyczeĹ Sobota 3 StyczeĹ Psychologia: Cialdini http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=8#p8 8@http://www.grupa-d.pun.pl
1. Narzędzia wpływu
Klik - uaktywniają się jakieś wzory zachowania, schematy (czip-czip); wrrr -włącza się nam stale zachowanie (instynkt macierzyński) – gdy sprawa jest dla nas bardzo ważna powstrzymujemy się od takiego mechanicznego reagowania
- reagowanie kontrolowane: skłonność do reagowania na podstawie gruntownej analizy całości dostępnych informacji
zasada kontrastu- wpływa na sposób, w jaki widzimy różnice miedzy jakimiś 2 rzeczami pokazywanymi nam jedna po drugiej (najpierw droga rzecz, potem tańsze dodatki; 3 miski z woda- zimna, gorąca i letnia – rozdział : sztuka jujitsu)
- prosząc kogoś o oddanie nam przysługi, zwiększamy szansę spełnienia naszej prośby, jeżeli dostarczymy temu komuś jakiegoś jej uzasadnienia [ksero]
- heurystyki sądzenia: „przejścia na skróty”, które często używamy w naszym wnioskowaniu, uproszczone reguły, którymi posługują się ludzie, by formować sądy w sposób szybki
- ludzie niepewni rzeczywistej jakości różnych artykułów oceniają je, opierając się na stereotypie np. drogie = lepsze

2. Reguła wzajemności
reguła wzajemności- zawsze powinniśmy starać się odpowiednio odwdzięczyć osobie, która nam wyświadczyła jakieś dobro.
- zobowiązanie do wzajemności wzbudzają nawet nieproszone przysługi, co pomniejsza naszą zdolność do wybierania osób, którym coś zawdzięczamy i pozostawia rzeczywiste wybory w ich, a nie w naszym ręku.
- zobowiązanie do przyjmowania ogranicza naszą możliwość do wybierania osób, którym chcielibyśmy coś zawdzięczać
- niekiedy reguła wzajemności może inicjować niesprawiedliwą wymianę dóbr (szybko chcemy pozbyć się nieprzyjemnego zobowiązania nawet, jeżeli musimy dać od siebie więcej niż dostaliśmy)
-darmowa próbka- darmowa próbka jest prezentem, którego otrzymanie obliguje do wzajemności
- wzajemność ustępstw – jeżeli ktoś nam ustąpi, to i my powinniśmy odpłacić mu się jakimś ustępstwem
- odmowa wycofanie (lub drzwiami w twarz): opiera się na obligacji do odwzajemniania ustępstw. Rozpoczynając od dużej prośby, która z pewnością spotka się z odmową, osoba prosząca może następnie wycofać się do prośby mniejszej, na której spełnieniu zależało jej od samego początku) – technika ta zawodzi, gdy początkowe żądania są nierealistyczne lub nierozsądnie wielkie
- osoba łamiąca regułę odwzajemniania przysług spotyka się z potępieniem swojej grupy społecznej
- obrona: odróżnianie rzeczywistych przysług od manipulacji

3. Zaangażowanie i konsekwencja
zaangażowanie i konsekwencja- jeśli zdecydujemy się na coś, uruchamia się w nas silny nacisk na zachowanie konsekwentne i zgodne z tym, w co już się zaangażowaliśmy
-uparte trwanie przy raz podjętej decyzji pozwala na luksus zaprzestania myślenia o danej sprawie
- stopa w drzwiach lub od rzemyczka do koziczka- strategia rozpoczynania od malej prośby, by ostatecznie uzyskać zgodę na prośbę większą
- wszystkie działania te muszą mieć charakter aktywny i publiczny, wymagać pewnego wysiłku i winno im towarzyszyć przekonanie wykonawcy, że wykonuj je z własnej woli
- podstawowym źródłem informacji o własnych przekonaniach postawach czy wartościach jest nasze własne zachowanie
- im większy własny wysiłek osoby, tym bardziej pozytywny staje się jej stosunek do sprawy
- ludzie biorą osobistą odpowiedzialność za własne postępowanie, jeżeli myślą, że sami je wybrali pod nieobecność jakichś silnych nacisków zewnętrznych
- jednym z powodów, dla których pisemne oświadczenia skutecznie prowadzą do zmian poglądów, jest łatwość, z jaką mogą one zostać upublicznione (kobieta napisała kartkę do szefa, że nie będzie palić – zwiększyło to skłonność do podtrzymania tego stanowiska )
- zmiana, wywołana w ten sposób nie ogranicza się do sytuacji, w której powstała, ale przenosi się na wiele podobnych, skutki zmiany mają charakter trwały
- zapuszczanie korzeni: ludzie często dodają nowe powody i uzasadnienia celem usprawiedliwienia już podjętych decyzji. W konsekwencji zaangażowanie często trawa pomimo zaniku warunków, które je początkowo wywołały
- technika niskiej piłki: strategia, mocą której np. sprzedawca nakładania klienta, aby zgodził się kupić produkt po bardzo niskiej cenie, a gdy ten się zaangażuje następuje informując o „pomyłce w cenie” (zobowiązanie poprzez wypełnianie formularzy, jazdy próbne)
- powinniśmy wystrzegać się mechanicznej i bezmyślnej tendencji do bycia konsekwentnymi w każdej sytuacji i wsłuchiwać się w sygnały płynące z własnego żołądka i głębi naszej duszy. Pierwsze informują, ze przymuszani jesteśmy w imię konsekwencji zrobić coś, czego wcale nie chcemy, drugich trzeba nasłuchiwać, gdy nie mamy pewności, że nasze początkowe zaangażowanie jest słuszne

4. Społeczny dowód słuszności
zasada dowodu społecznego- o tym, czy coś jest poprawne czy nie, decydujemy poprzez odwołanie się do tego, co myślą inni ludzie
- reguła dowodu społecznego z większą mocą działa wtedy, gdy obserwujemy zachowanie ludzi podobnych do nas samych („róbcie wszystko to, co ja”- nauka pływania 3-latka. Instruktor nie pomógł a 3letni kolega tak)
- kiedy wielu robi coś, to zazwyczaj jest to postępowanie właściwe
- gdy zauważamy, że wiele osób coś robi, zdajemy się zakładać, że wiedzą one o czymś czego my nie wiemy – wtedy jesteśmy skłonni pokładać wielkie zaufanie w zbiorowej mądrości tłumu
- niewiedza wielu-znieczulica społeczna – sytuacja, w której cała grupa widzów nie udziela pomocy ludziom, którzy znajdują się w potrzebie(kobieta zabita przed swoim domem)
- rozproszenie odpowiedzialności: jeżeli mogących pomóc osób jest wiele, to zmniejsza się osobista odpowiedzialność każdej z nich za udzielenie pomocy
- potrzebując pomocy łatwiej uzyskamy ją od pojedynczego świadka niż od większej ich liczby
-niektórzy nie udzielają pomocy, bo nie mają pewności, że sytuacja tego wymaga
- prosząc o pomoc powinniśmy wskazać konkretną osobę z tłumu
- efekt Wertera - pod wpływem przykładu samobójstwa sławnej osoby ludzie mogą dojść do wniosku, ze jest ono właściwym postępkiem również w ich własnym przypadku ( ludzie naśladują innych, podobnych sobie, szczególnie wówczas, gdy sami nie wiedzą jak się zachować

5. Lubienie i sympatia
zjawisko aureoli: pozytywna cecha człowieka opromienia swoim blaskiem wszystkie pozostałe jego cechy i decyduje o sposobie, w jakim widziany jest on przez innych
Jedną z rzeczy decydujących o sympatii do jakiejś osoby jest jej fizyczna atrakcyjność ( osobą ładnym przypisujemy dużo pochlebnych cech)
Drugim czynnikiem jest podobieństwo – bardziej lubimy ludzi podobnych do nas samych i chętniej im ulegamy. Sympatię do innego człowieka nasilają też komplementy (komentarze pochwalne nie musiały być trafne by działać)
- klasy układanki: każdy uczeń z grupy otrzymuje tylko jedną porcję materiału i dopiero złożenie wszystkich porcji daje sumę wymaganej wiedzy (prowadzą do zmniejszenia uprzedzeń, współpraca)
- gra w dobrego i złego gliniarza: jeden grozi, drugi go uspakaja i po jego wyjściu próbuje zdobyć większe zaufanie podejrzanego.
- ludzie mają skłonność do negatywnej reakcji na tego, kto przekazuje złą informację, nawet jeżeli to nie on jest odpowiedzialny za zło
zasada skojarzenia: połączenie jakiegoś dobra z czymś, co kojarzy nam się pozytywnie (np. reklama samochodów z modelkami)
- ludzie reagują mocno na wygraną lub przegraną swoje drużyny dlatego, że angażują w to wartość własnej osoby mówiąc np. nasza drużyna [jej sukcesy podnoszą naszą własną samoocenę]
- obrona: wyczucie nagłego przypływu sympatii do nowej osoby (np. zbyt szybko polubiło się sprzedawcę)
- trudniej odmówić znajomemu niż komuś obcemu (nie musi być on obecny, wystarczy powołać się na nazwisko przyjaciela)

6. Autorytet
- Skłonność do ulegania prawomocnym autorytetom ma swe źródło w praktykach socjalizacyjnych wykształcających w nas przekonanie, że uległość taka jest pożądanym sposobem postępowania.
- Uległość ma często charakter adaptacyjny, ponieważ rzeczywiste autorytety cechują się zwykle wiedzą, mądrością, władzą. Z tych powodów uległość może pojawić się w postaci zautomatyzowanej „drogi na skróty’ przy podejmowaniu decyzji o stosownym sposobie postępowanie w danej sytuacji.
-Automatyczne uleganie autorytetom oznaczać może uleganie jedynie symbolom czy oznakom autorytetu. Badania wskazują, że symbolami tymi są tytuły, ubrania, samochody. Ludzie często ulegają symbolom.
- Obrona przed niepożądanym autorytetem polega na udzieleniu sobie odpowiedzi na dwa pytania: „Czy ten autorytet jest rzeczywiście ekspertem” i „Jak dalece można mu zaufać w tej sytuacji”. Pytanie pierwsze odwraca naszą uwagę od symboli autorytetu, drugie przyciąga naszą uwagę do ewentualnych zabiegów, jakie może stosować osoba uchodząca za autorytet

7. Niedostępność
reguła niedostępności – polega na przypisywaniu większej wartości tym możliwościom, które stają się dla ludzi niedostępne.
Obowiązuje w dwóch przypadkach:
1. rzeczy trudne do uzyskania są zwykle cenniejsze od tych, które są dostępne bez ograniczeń
2. kiedy dostępność jakiegoś dobra maleje, maleje też nasza wolność od jego posiadania i w konsekwencji rośnie nasze pragnienie zdobycia go
zjawisko Romea i Julii: ograniczenie dostępu do czegoś powoduje, że ludzie bardziej pragną to posiadać i widzą to w lepszym świetle.
Cenzura: powoduje przychylne nastawienie ludzi do ocenzurowanego przekazu, nawet jeśli nie znają oni jego przekazu
Reguła niedostępności obowiązuje najsilniej w dwóch przypadkach:
1 bardziej pożądamy tego, co od niedawna stało się niedostępne, niż tego co niedostępne było od zawsze
2 pożądamy jakieś dobro najbardziej wtedy, gdy niedostępność wynika z pożądania danego dobra przez innych ludzi [konkurencja]

8. Wpływ w mgnieniu oka
Tempo współczesnego życia uniemożliwia nam refleksję i staranne rozważanie wszystkich „Za i przeciw” gdy mamy podjąć decyzję. Coraz częściej podejmujemy decyzję „drogami na skróty” ma podstawie jednej tylko, ale ważnej i wiarygodnej informacji. Ponieważ nasze środowisko jest coraz bardziej przeładowane informacjami można oczekiwać coraz częstszego podejmowania decyzji opartych na uproszczonych regułach.]]> Sobota 3 StyczeĹ Sobota 3 StyczeĹ Nowinki Z i O UKW :] http://www.grupa-d.pun.pl/viewtopic.php?pid=7#p7 7@http://www.grupa-d.pun.pl Sobota 3 StyczeĹ Sobota 3 StyczeĹ